مَكِيَ - يَمْكَى مَكَّا [ مكو ] تْ يدُه : در اثر كار زياد زير پوست دست او آب افتاد . المِكْيَال - ج مَكَاييل [ كيل ] : پيمانه كه با آن كيل كنند . المَكِيدَة - ج مَكَايد [ كيد ] : اسم است از ( كاد ) ، خباثت و مكر و فريب ، گول زدن . المُكَيِّف - [ كيف ] : فا ؛ « مُكَيِّفُ الهواءِ » : دستگاه تهويه . المَكِيل - [ كيل ] : آنچه كه پيمانه شده است . المِكْيَل - ج مَكَايِل [ كيل ] : مرادف ( المِكْيَال ) است ، آنچه كه با آن پيمانه كنند . المِكْيَلَة - ج مَكَايل [ كيل ] : مرادف ( المِكْيل ) است ، آنچه كه با آن پيمانه كنند . المَكِين - [ كون ] : آنكه داراى مقام و منزلت بزرگ است . المَكِين - ج مُكَنَاء [ مكن ] : عاليمقام و مرتبت . المَكِينَة - [ مكن ] : آرامى و آهستگى . المَكْيُول - [ كيل ] : آنچه كه پيمانه شده باشد ، و در زبان متداول به معناى پيمانه است . مَلَّ - - مَلاًّ [ ملّ ] عليه السفرُ : مسافرت او دراز و طولانى شد ، - الشّيءَ فى الجمر : چيزى را در آتش انداخت ، - اللَّحْمَ و الخبزَ : گوشت يا نان را در خاكستر گداخته انداخت ، - السَّهْمَ بالنّار : تير را با آتش راست و درست كرد ، - فى الشيءِ : در چيزى شتاب كرد ، - الثوبَ : جامه را كوك و بخيه زد ، - مَلَلًا و مَلالًا و مَلَّةً و مَلَالَةً الشيءَ و من الشيءِ : از آن چيز خسته و دلتنگ شد - مَلاًّ : دلتنگى و بيقرارى او را فرا گرفت ، از فرط بيمارى يا اندوه متغير شد و مثل اينكه دلتنگ است ، - المحمومُ : مرد تب دار خسته شد ، - الشيءَ : آن را زير و رو كرد . المَلّ - [ ملّ ] : مص ؛ « رَجُلٌ مَلٌّ » : مرد خسته و دلتنگ . مَلَّى - تَمْلِيَةً [ ملو ] ه اللَّه عُمْرَه : خداوند عمر او را دراز كند . المَلَا - [ ملو ] : واحد ( المَلَوَان ) است ، - ج امْلاءِ : بيابان ، زمين پهناور ، زمانى از گيتى ، خاكستر داغ . المُلَّى - [ ملّ ] : نانى كه در خاكستر گرم پخته شده باشد . المُلَاء - [ ملأ ] : زكام و سرماخوردگى كه منشأ آن امتلاى معده باشد . المُلَاءَة - مرادف ( المُلَاء ) است ، - ج مُلَاء : جامه اى كه از دو تكه بهم دوخته باشند . دامن ، جامه اى كه به دور رانها پيچند و آن را بپوشانند . المُلَائِم - [ لأم ] : مناسب و موافق ، - للشيءِ : متناسب با چيزى . المُلَاءَمَة - [ لأم ] : مص ، تناسب ، توافق . المَلَاب - [ لوب ] : عِطرى كه بسان زعفران است . المُلَابَسَة - ج مُلَابَسَات [ لبس ] : مص ؛ « المُلَابَسَات » : ظروف و هنگامها . المَلَاة - ج مَلًا [ ملو ] : بيابان گرم . المَلَاث - [ لوث ] : موضعى كه چيزى با آن مىچرخد ، - ج مَلَاوِث و مَلَاوِثَة و مَلَاوِيثَ : مرد بزرگوارى كه مردم بسوى او گرايش نمايند ؛ « هم مَلَاوِثُ » آنان بزرگان و بزرگوارانند . المُلَاح - ج مُلَاحُون : مرد با نمك ، شخص دوست داشتنى . المِلَاح - بادى كه كشتىها را به حركت در مىآورد ، سر نيزه ، كت ، توبرهء كاه ستور . المُلَّاح - ( ن ) : نام گياهى از نوع مركبات است ؛ « رجُلٌ مُلَّاحٌ » ج مُلَّاحون : مرد بسيار ظريف و بذله گو . المَلَّاح - مرادف ( المُلَاح ) است ، نمك فروش يا نمكدار ، ملوان ؛ - و در زبان متداول به معناى يخ و تگرگى است كه در شب مىبارد ؛ « مَلَّاحُو الجَوّ » : خلبانان . المَلَاحَة - نمك بودن چيزى ، زيبا و ظريف شدن چيزى . المِلَاحة - حرفهء ملوان ، فن دريانوردى و هوانوردى ؛ « مِلَاحة نهرِيَّة و مِلاحَةٌ جويه » : آب پيمائي و هواپيمائى . المُلَّاحَة - ( ن ) : واحد ( المُلَّاح ) است . المَلَّاحَة - معدن نمك ، جايگاه فروش نمك . المَلَاحِج - [ لحج ] : تنگناها . المَلَاحِدَة - [ لحد ] : گروهى از كافران كه به دهريان يا دهريه معروف مىباشند . المُلَاحَظَة - ج مُلَاحَظَات [ لحظ ] : مص ، ملاحظه ، اظهار نظر . المُلَاحَم - [ لحم ] : من الحبال : ريسمان محكم بافت . المُلَاحِيّ - [ ملح ] : نوعى انگور سفيد و دراز ، نوعى انجير . المُلَّاحِيّ - مرادف ( المُلَاحِى ) است . المُلَّاحِيَّة - شغل و حرفهء ملاح . المَلَاحِيج - [ لحج ] : راههاى باريك كوهستانى . المَلَاذ - [ لوذ ] : پناهگاه و دژ . المَلَارْيا - بيمارى مالاريا . المَلَاز - [ لوز ] : پناهگاه . المَلَازَة - [ لوز ] : « أَرْضٌ مَلَازَةٌ » : زمين پر از درخت بادام - بادامستان . المُلَازِم - [ لزم ] ( ا ع ) : درجه ايست نظامى معادل ستوان است . المَلَّاسَة - ماله و چوب زمين صاف كنى . المِلَاط - ج مُلُط : گِل ساختمان . المَلَاع - [ ملع ] : بيابانى كه در آن گياه و يا درختى نباشد . المُلَاعِب - [ لعب ] : فا ؛ « مَلَاعِبُ ظِلِّه » : ( ح ) پرنده ايست داراى بالهاى دراز و گردنى كوتاه . المَلَّاق - آنكه بسيار چابلوسى نمايد . المُلَاقِس - [ لقس ] : آنكه بُردبار است . المَلَاك - ج مَلَئِكَة و مَلَائِكَة و مَلَائِك [ ملك ] : اين كلمه مخفف ( مَلأَك ) است و به معناى فرشته آسمانى مىباشد . المِلَاك - گِل ، دست و پاى ستور و ستوران پيشرو ستوران ديگر ، و در اصطلاح متداول دولتى به معناى پايه و اساس كار و يا قوام كار است ، ؛ « مِلاكُ الأمر » : قوام امر .